Το Eating Around σε νέες περιπέτειες!!

Πριν λίγους μήνες, φίλη φίλης μού πρότεινε να αναλάβω το μενού στο πάρτυ που θα έκανε στο σπίτι της για να γιορτάσει επέτειο γάμου και καινούργια κατοικία! Για πόσα άτομα? Για 40! Έχω κάνει πολλά τραπέζια σπίτι μου, έχω βοηθήσει φίλες μου, κατά καιρούς μπορεί να αναλάβω κανένα δείπνο για τρίτους, αλλά ποτέ ξανά δεν είχα μαγειρέψει για τόσο κόσμο. Δεν πτοήθηκα όμως, το βρήκα ως μια νέα εμπειρία και αποφάσισα να χαλαρώσω και να το απολαύσω! Δέχτηκα με χαρά και της έκανα αρκετές προτάσεις μέχρι να καταλήξουμε στο τελικό μενού. Θα μου πείτε τώρα, πώς δέχτηκες να αναλάβεις με τόση ευκολία κάτι τόσο δύσκολο, με κίνδυνο να μην τα καταφέρεις και να αφήσεις τόσο κόσμο νηστικό? Κι έπειτα, η κοπέλα τι φταίει αν εσύ τελικά δεν μπορέσεις να ανταπεξέλθεις? Και τα λεφτά που σου έδωσε δεν τα λυπάσαι να πάνε χαμένα? Φυσιολογικά ερωτήματα, αλλά έχω κι έτοιμες απαντήσεις!

Το παν είναι να γνωρίζεις τις δυνατότητές σου, μέχρι πού μπορείς να φτάσεις! Κάθε άνθρωπος οφείλει να κάνει την αυτοκριτική του, να διαθέτει αυτογνωσία και να μπαίνει στη διαδικασία ''συζητήσεων'' με τον εαυτό του! Μόνο έτσι θα είναι σε θέση να γνωρίζει αν πρέπει να δεχτεί ή να απορρίψει μια ευκαιρία που του προκύπτει. Έπειτα παίζει ρόλο και το πόσο διατεθειμένος είναι κανείς να ρισκάρει στη ζωή του. Αν έχει τα κότσια να ξεπερνά τον εαυτό του και αν είναι ανοιχτός στο να μάθει νέα πράγματα και να κερδίσει νέες εμπειρίες! Δεν θέλω να μιλάω σαν ψυχολόγος και νομίζω ότι όλοι μας λίγο-πολύ τα γνωρίζουμε αυτά. Απλά αυτός είναι ο τρόπος που σκέφτηκα όταν μου έγινε η πρόταση και ο λόγος που δέχτηκα να αναλάβω εντελώς μόνη μου αυτό το τραπέζι είναι γιατί πιστεύω στον εαυτό μου. Και γιατί μου αρέσει να μαθαίνω πράττοντας! Είμαι περισσότερο πρακτική παρά θεωρητική, ειδικά στα επαγγελματικά μου. Δέχομαι συνεχώς νέες ευθύνες και προκλήσεις γιατί ξέρω ότι μπορώ να τα καταφέρω και ότι παράλληλα θα βγω κερδισμένη από τις νέες αυτές εμπειρίες. Έχεις πάντα μια πιθανότητα να φας τα μούτρα σου, αλλά πάλι αν δεν προσπαθήσεις δεν θα έχεις καμία πιθανότητα να επιτύχεις!

Και για να μην σας κουράζω άλλο με αυτά τα εισαγωγικά, μπαίνω στο θέμα. Το όλο concept ήταν ένας μπουφές με σπιτικό φαγητό, όλα χειροποίητα και προσεγμένα, με γεύσεις απλές και αγαπημένες. Χωρίς εξεζητημένα πιάτα και υπερβολές. Γεύσεις για ενηλίκους και μόνο, μιας και δεν θα υπήρχαν παιδιά στο πάρτυ, οπότε τα πράγματα ήταν πιο απλά. Δεν έφτιαξα χρωματιστά κεκάκια και φαντεζί μπισκοτάκια, όμως συνολικά τα πιάτα δεν ήταν λίγα και φυσικά είχαν τη δυσκολία τους. Πολλές και διαφορετικές γεύσεις που όλες μαζί αποτελούσαν ένα απόλυτα ολοκληρωμένο και χορταστικό μενού. Ό,τι υπήρχε στο μενού το είχα ξαναφτιάξει και μάλιστα το είχα μελετήσει αρκετά. Ακόμα όμως κι αν μου πρότεινε ένα νέο πιάτο, θα το δεχόμουν. Όταν έχεις κάνει ήδη πολλούς πειραματισμούς στην κουζίνα, δέχεσαι να κάνεις μια νέα συνταγή πολύ εύκολα. Ακόμα κι αν την πρώτη φορά αποτύχει, τη δεύτερη αποκλείεται να σου βγει τόσο άσχημη. Όλα είναι θέμα τριβής. Πολλά από τα φαγητά που έκανα, δεν τα δοκίμασα καν. Μάλιστα κάποια, όπως τον σολωμό, δεν τα τρώω ακόμα κι αν με ζορίσεις! Κι όμως, όσοι τα δοκίμασαν ενθουσιάστηκαν και αυτό με έκανε ακόμα πιο χαρούμενη. Έτσι κι αλλιώς, δεν παίζει ρόλο η δική μου άποψη, αλλά των καλεσμένων!

Όταν μαγειρεύεις για επαγγελματικούς λόγους, το φαγητό παύει να έχει τη μορφή φαγώσιμου για σένα και είναι απλώς ένα υλικό με το οποίο πρέπει να φτιάξεις ένα δημιούργημα. Δηλαδή θα μπορούσε να είναι σαν τον πηλό! Εγώ έτσι το βλέπω. Δεν δυσκολεύομαι να φτιάξω ένα φαγητό επειδή δεν τρώω τις πρώτες ύλες. Σε ό,τι αφορά τις ποσότητες του αλατιού και των μπαχαρικών, πάντα πέφτω μέσα με έναν τρόπο μαγικό! Δεν έχω μετρήσει ποτέ το αλάτι σε κουταλάκια, ρίχνω πάντα απ'το μπουκάλι και εμπειρικά σταματώ τη σωστή στιγμή. Κανείς δεν παραπονέθηκε για τις γεύσεις και η οικοδέσποινα καμάρωνε! Ήταν μοναδικό συναίσθημα για μένα! Η αποδοχή των πιάτων μου από τόσα άτομα με κάνει κάτι παραπάνω από υπερήφανη!

Το μενού είχε ως εξής:

Ορεκτικά:

-καναπεδάκιαμε φιλαδέλφια και σολωμό

-καναπεδάκια με ανθότυρο και ντομάτα

-φρέσκα σπιτικά ψωμάκια

-χειροποίητα κριτσίνια με τυρί

Κυρίως πιάτα:

-κοτομπουκιές 

-χοιρινά καλαμάκια

-κεφτεδάκια

Συνοδευτικά:

-πέννες με κρέμα γάλακτος και μοτσαρέλλα

-πατάτες φούρνου με λεμόνι και μουστάρδα

-ρύζι basmati με λαχανικά

Σαλάτες:

-πράσινη σαλάτα με σως μουστάρδας

-ντοματοσαλάτα με γραβιέρα, ανθότυρο και πιπεριές

-ανάμεικτα λαχανικά

Πίτες: (όλες με χειροποίητο φύλλο)

-ανοιχτή πίτα με φέτα, μπέικον και μπεσαμέλ

-σκεπαστή πίτα με φέτα, γραβιέρα και λουκανικάκια

-τυροπιτάκια

-λουκανικοπιτάκια

Γλυκά:

-τρουφάκια με μαύρη σοκολάτα

-ταρτάκια με κρέμα λεμονιού και φράουλας

Όπως βλέπετε, προβλεπόταν πολύ ζύμωμα, αλλά το καλό είναι ότι όλες τις ζύμες μπορούσα να τις ετοιμάσω μια βδομάδα νωρίτερα με την ησυχία μου και να τις κρατήσω στην κατάψυξη. Μία μέρα πριν το ψήσιμο, τις ξεπάγωσα και μπορούσα να τις δουλέψω πολύ άνετα γιατί είχαν σφίξει! Κατά τ'άλλα όμως, τα περισσότερα φαγητά έπρεπε να γίνουν όσο το δυνατόν πιο αργά για να είναι φρέσκα. Οπότε, τα χέρια μου ήταν ''δεμένα'' μέχρι τελευταία στιγμή και μέσα σε 2 ημέρες έπρεπε να βγάλω όλη τη δουλειά. 

Κάποια στιγμή με έπιασε απελπισία, σκέφτηκα ότι δεν θα τα καταφέρω και ότι μπορεί κάποια φαγητά να μην τα έχω έτοιμα μέχρι την ώρα του πάρτυ. Όμως πήρα μερικές βαθειές ανάσες, σκέφτηκα ότι δεν μπορώ να κάνω πίσω και ότι δεν γίνεται να εκθέσω την κοπέλα, οπότε συνέχισα με όλη μου τη δύναμη και όλη μου την όρεξη για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. 

Οι προμήθειες αγοράστηκαν από τη λαϊκή αγορά της γειτονιάς μου, την κεντρική αγορά της Αθήνας (Βαρβάκειος) και από γειτονικό σούπερ μάρκετ. Δεν αγοράζω ποτέ προϊόντα ανώνυμα ή με επωνυμία σούπερ μάρκετ γιατί δεν τα εμπιστεύομαι, όμως τις κεντρικές αγορές τις εμπιστεύομαι απόλυτα, αφού έτσι κι αλλιώς τροφοδοτούν τα χασάπικα και τα τυράδικα της γειτονιάς μας, όπου όλα πωλούνται στη διπλάσια και βάλε τιμή. Πήρα εξαιρετικά τυριά από το κέντρο, με υπέροχη γεύση και γενναίες ποσότητες και πλήρωσα μόνο 25 ευρώ. Όταν πρόκειται να ταϊσεις τόσα άτομα, είναι κρίμα να χαλάσεις μια περιουσία την ώρα που στις κεντρικές αγορές βρίσκεις θαυμάσια υλικά σε καλές τιμές.

Δεν θα σας πω ψέμματα ούτε θέλω να το παίξω super-woman! Ήταν δύσκολο αυτό που ανέλαβα και δεν είμαι επαγγελματίας. Και είναι ακόμα πιο δύσκολο όταν έχεις να μαγειρέψεις για ξένους και όχι για την παρέα σου. Είναι πιο δύσκολο όταν έχεις πληρωθεί για να βγάλεις το καλύτερο αποτέλεσμα και το άγχος πολλαπλασιάζεται αμέσως! Γι'αυτό στις κουζίνες ακούγονται μπινελίκια από τον σεφ. Γι'αυτό υπάρχει πάντα άγχος, εκνευρισμός, πίεση. Η μαγειρική είναι κάτι δύσκολο, αλλά είναι κι ένα δημιουργικό παιχνίδι. Αν σου αρέσει, δεν θα περάσεις άσχημα, αλλά θα κουραστείς. Κι έπειτα είναι και η λάντζα. Δεν πετούσα αυτό που λέρωνα ούτε είχα υπηρέτρια να με βοηθάει. Τα έκανα όλα μαζί και μάλιστα σε έναν χώρο που δεν ήταν επαγγελματικός και δεν διέθετε όλες τις ανέσεις. Για καλή μου τύχη, διαθέτω ευρύχωρη κουζίνα, αλλά επικρατούσε συνεχώς ένας χαμός!

Εκεί που καταλήγω όμως είναι ότι θα το ξαναέκανα με ευχαρίστηση! Είναι κάτι το οποίο μου έδωσε μεγάλη χαρά και όλο το συναίσθημα που επικρατούσε μέσα μου, αυτό το αίσθημα της ευθύνης, αυτή η συνεχής εγρήγορση του μυαλού και του σώματος, αυτή η αδρεναλίνη, το όριο χρόνου, οι δύσκολες συνθήκες, έκαναν όλο αυτό το ''παιχνίδι'' ακόμα πιο γοητευτικό!

Αν με ρωτήσετε αν μπορώ και θέλω να δουλέψω σε κουζίνα, η απάντηση είναι: όχι! Ποτέ! Αλλά στην δική μου κουζίνα έχω σκοπό να ζήσω μεγάλες στιγμές!!

Έφτασα στο σπίτι 2 ώρες πριν ξεκινήσει να έρχεται ο κόσμος. Μιλάμε για πολύ κουβάλημα!! Προμηθεύτηκα χάρτινα κουτιά ζαχαροπλαστείου από το κέντρο για να βάλω μέσα όλα τα έτοιμα φαγητά, αλλά κάποια τα μετέφερα στα ταψιά μου, τα οποία ήταν αρκετά βαριά. Προσθέστε και τα τάπερ με τις κρέμες, τα ντιπ, τις γαρνιτούρες, τις σακούλες με τα λαχανικά και όλα τα συναφή. Είχα όμως τέτοια υπερένταση που μπορούσα να σηκώσω 10 σακούλες μαζί χωρίς να καταλαβαίνω τίποτα! Η κουζίνα του σπιτιού ήταν ενιαία με το σαλόνι και διέθετε έναν πολύ βολικό πάγκο στη μέση, οποίος όμως έπρεπε να είναι εμφανίσιμος όταν θα έφταναν οι καλεσμένοι. Ξεκίνησα αμέσως τη συναρμολόγηση στα καναπεδάκια και τα ταρτάκια, την προετοιμασία του μπουφέ, το στόλισμα, τις σαλάτες και το ζέσταμα των κρεατικών. Η βάση για τα καναπεδάκια ήταν φρυγανισμένες φέτες ψωμιού, πολύ λεπτά κομμένες. Βέβαια, δεν βρήκα μπαγκέτες τελευταία στιγμή, οπότε βγήκαν μεγάλες οι φέτες και θυμίζουν πιο πολύ μπρουσκέτες. 

Κατά τη γνώμη μου, σε ένα πάρτυ με φίλους και χαλαρή ατμόσφαιρα, ταιριάζει φαγητό σπιτικό και όχι τυπικά πιάτα, στημένα από επώνυμο catering που δημιουργούν πολλές φορές μια ψυχρή ατμόσφαιρα! Άρεσε στον κόσμο το γεγονός ότι έβλεπε μια κοπέλα μέσα στην κουζίνα να ετοιμάζει εκείνη τη στιγμή τα ορεκτικά. Φαινόταν η σπιτική δουλειά μου και αμέσως το μάτι τους έπεφτε επάνω στις μυρωδάτες πίτες μου. Ποιο catering θα σου έφερνε φρέσκα σπιτικά ψωμάκια, τόσο αφράτα και τόσο περιποιημένα?! Κι εγώ θα μπορούσα να προμηθευτώ από κάποιον φούρνο έτοιμες ζύμες, αλλά δεν ήθελα. Μου άρεσε που ήταν όλα από τα χεράκια μου!

Κάθισα και 2 ώρες μετά την προσέλευση των καλεσμένων και έβλεπα συνεχώς ικανοποιημένα βλέμματα κάθε φορά που δοκίμαζαν κάτι! Μου το επιβεβαίωσε και η οικοδέσποινα την επόμενη μέρα! Πόση ευτυχία ένιωσα!! 

Λεπτομέρειες για τις συνταγές θα λαμβάνετε σταδιακά σε προσεχείς αναρτήσεις. Κάποια από τα πιάτα του μενού, σας τα έχω ήδη δώσει, αλλά τις περισσότερες φορές κάνω μερικές αλλαγές πάνω σε κάθε εκτέλεση και τα βελτιώνω ή απλώς τα αλλάζω λιγάκι για να μην βαριέμαι. 

Αν κάποιος/α από εσάς σκέφτεται να ξεκινήσει να μαγειρεύει κάπως πιο επαγγελματικά, αλλά διστάζει, μπορούμε να το συζητήσουμε. Επίσης, έχω σκοπό να δημοσιεύσω σύντομα συμβουλές από επαγγελματίες σεφ που θα σας βοηθήσουν πολύ. Αν έχετε απορίες ή παρατηρήσεις, είμαι στη διάθεσή σας και μέσω email στο freskofagito@yahoo.gr, αλλά και εδώ, στα σχόλια, μπορείτε να πείτε ελεύθερα τη γνώμη σας. Αν υπάρχει κάποιος στην παρέα με μεγαλύτερη εμπειρία στα τραπέζια, θα με βοηθήσει πολύ με την άποψή του!